Zamarł.
Poczułam, jak patrzy na mnie z góry, zdezorientowany.
„Co masz na myśli?” – zapytał cicho.Uśmiechnęłam się, opierając się o jego ramię, a łzy cicho spływały mi po policzkach.
„Nic” – powiedziałam cicho. „Po prostu… dziękuję”.
Nie nalegał.
Nigdy tego nie robił.
Zamiast tego pocałował mnie w czubek głowy i przytulił trochę mocniej, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie.
I po raz pierwszy od dawna naprawdę w to uwierzyłam.
Postanowiłam nie mówić mu, co widziałam.
Nie dlatego, że to nie miało znaczenia, ale dlatego, że miało.
Bo takiej miłości nie trzeba okazywać, żeby była prawdziwa.
Czasami trzeba ją po prostu poczuć.
I tej nocy, po raz pierwszy od dwóch lat, nie czułam się ciężarem.
Czułam się kimś, o kogo warto walczyć.
Ktoś, kto już kochał.
